โ Scribed by Cusick, Richie Tankersley
No coin nor oath required. For personal study only.
''Hallo?'' mompelt Mandy in de hoorn. Ze hoort niets. Opeens hoort ze iemand ademhalen. Het klinkt traag en hol. ''Kijk eens naar buiten,'' fluistert een raspende, schorre stem. ''Jij bent de volgende!'' Mandy laat de hoorn uit haar hand vallen. Terwijl ze langzaam terugloopt naar haar kamer, bonst haar hart in haar keel. Het raam is een zwart, gapend gat en takken tikken tegen het glas. Mandy, dwingt zichzelf naar buiten te kijken. Het lichaam hangt zo dicht bij het raam dat ze het makkelijk kan aanraken. Ze ziet dat het een dood lichaam is, omdat het heen en weer wiegt in de wind. Er steekt een groot mes uit het hoofd. Opeens voelt ze twee handen op haar schouders...
๐ SIMILAR VOLUMES
"Hallo?" mompelt Mandy in de hoorn. Ze hoort niets. Opeens hoort ze iemand ademhalen. Het klinkt traag en hol. "Kijk eens naar buiten," fluistert een raspende, schorre stem. "Jij bent de volgende!" Mandy laat de hoorn uit haar hand vallen. Terwijl ze langzaam terugloopt naar haar kamer, bonst haar h
"Hallo?" mompelt Mandy in de hoorn. Ze hoort niets. Opeens hoort ze iemand ademhalen. Het klinkt traag en hol. "Kijk eens naar buiten," fluistert een raspende, schorre stem. "Jij bent de volgende!" Mandy laat de hoorn uit haar hand vallen. Terwijl ze langzaam terugloopt naar haar kamer, bonst haar h
"Hallo?" mompelt Mandy in de hoorn. Ze hoort niets. Opeens hoort ze iemand ademhalen. Het klinkt traag en hol. "Kijk eens naar buiten," fluistert een raspende, schorre stem. "Jij bent de volgende!" Mandy laat de hoorn uit haar hand vallen. Terwijl ze langzaam terugloopt naar haar kamer, bonst haar h
"Hallo?" mompelt Mandy in de hoorn. Ze hoort niets. Opeens hoort ze iemand ademhalen. Het klinkt traag en hol. "Kijk eens naar buiten," fluistert een raspende, schorre stem. "Jij bent de volgende!" Mandy laat de hoorn uit haar hand vallen. Terwijl ze langzaam terugloopt naar haar kamer, bonst haar h
Het meisje bleef een paar seconden naar me kijken. Ik vermoedde dat ze zou gaan huilen. Ik had haast medelijden met haar, net als met alle mensen die het tegen me op durfden te nemen en zich daarmee oneindig belachelijk maakten. Toen trok ze langzaam haar plastic handschoenen uit. Ze keek naar de ou