Het meisje bleef een paar seconden naar me kijken. Ik vermoedde dat ze zou gaan huilen. Ik had haast medelijden met haar, net als met alle mensen die het tegen me op durfden te nemen en zich daarmee oneindig belachelijk maakten. Toen trok ze langzaam haar plastic handschoenen uit. Ze keek naar de oude wijven. Ze kwam met trage passen achter de toonbank vandaan en ging voor me staan. Haar gezicht was volkomen uitdrukkingsloos.
Het gebeurde in een flits; ze haalde uit en trof me totaal onvoorbereid. Ik voelde haar knokkels tegen mijn gezicht. Daarna kwam de pijn en met de pijn een soort zwaartekrachtgolf. Ik voelde mijn lijf wentelen als een stuk zachte klei op een pin โ een mooie, volledige rotatie, mijn knie?n knikten juist toen ik, aan het eind van de draai, opnieuw in haar boosaardige groene ogen keek.
Daarna stortte ik met mijn volle gewicht boven op de stapel wit brood
Recensie(s)
NBD Biblion recensie
De 17-jarige ik-figuur woont samen met zijn aan alcohol verslaafde vader en zijn katholieke volgzame zus, die hij steevast aanspreekt als gore non, in een troosteloos huis in Turijn. We spreken eind jaren tachtig. Hij gaat van school na een uit de hand gelopen vechtpartij, gaat lomp en onbehouwen door het leven en vindt werk als bandwerker in een fabriek. Conflicten lost hij steevast op met zijn vuisten en enig mededogen is hem vreemd, behalve met zichzelf. Dan wordt hij verliefd op de slimme en bloedmooie Chiara en zij lijkt, in weerwil van zichzelf, ook voor hem te vallen. De auteur is een fantastisch verteller en je wordt helemaal meegesleurd in het leven en de gedachten van deze gekke en gevoelige tiener die vaak compleet losgeslagen lijkt. Het verhaal is intens, ironisch en vol humor, de taal sprankelend, maar soms ook bruut, en het personage boeit vanaf het begin. Halfweg gaat de vaart wat uit het verhaal, maar de diepgang maakt het dan weer goed. De auteur (1973) won drie literaire prijzen; het verhaal wordt verfilmd. Vanaf ca. 14 jaar.
(NBD Biblion recensie, Anja van Geert)
(source: Bol.com)