بخشی از مقدمه ی کتاب:
كتابی كه پیش رو دارید ، قطره یی ست از آب باریكه یی خرد ، در رودی خروشان به سوی اقیانوس متلاطم مقاومت. به عبارت دیگر برگی از شاخه یی ، در جنگلی تناور؛ اشارتی كوتاه به گوشه یی كوچك از آنچه گذشته است و می گذرد.
اگر چه برانگیختگی نخست ، با دیدن نخستین ستم مضاعف نسبت به زنان [و در مورد من مادرم] موجب پدیدآیی انگیزه ی نوشتن در من گردید؛ ولی این به تنهایی كافی نبود. باعشقی بزرگ می توان كارهای خطیر و بزرگ انجام داد؛ حتی كینه ـ هر چند انقلابی و مقدس ـ بی عشق ، نه راه به جایی می برد و نه كارساز است.
این گونه است كه من نیز مانند سایر همرزمانم نگارش لحظات خویش را ، پرداختن به مسائل كوچك و حقیر شخصی نمی بینم ، چرا كه مال خود نیستم ، لحظات من ، ذره یی ناچیز از سرمایه های این مقاومت برای نیل به خجسته آزادی است. آنها به امانت در اختیارمن بودند، اینك افتخار یافته ام ، به صاحبان اصلی بازشان گردانم.
بارها دغدغه داشتم ، ممكن است پرونده ی این نسل بسته شود و حرف های ناگفته ی بسیاری باقی بماند ؛ مانند خاكستر آتش هایی كه مسافران در كوره راه های جنگل بر جای می نهند، و از روی آن، می توان فهمید روزی كسی بر این كوره راه، گام ساییده است. گاه با وزش توفان و آمدن كولاك ، حتی خاكستری نیز برجای نمی ماند ، تا بتوان آن را كاوید و گرمای آتش را در آن حس كرد.
طبعا به جز آنان كه چنگ در چنگ با دیوی گرانسر و هول آفرین در نبرد بین مرگ و زندگی بوده اند ، كسی را یارای تصویر لحظات نبرد نیست. آنكه هرگز عبور گلوله یی را از كنار شقیقه ی خویش احساس نكرده ، آنچه می گوید و می نویسد ، چنگی به دل نخواهد زد. از این رو تلاش کرده ام واقعیت ها را به رشته ی تحریر درآورم. این کتاب، برداشتن نخستین گام است برای نگاشتن خاطرات.
بكوشیم «خودمان» باشیم با تمام لحظات تلخ و شیرین. بگذاریم دیگران چشم به كاستی های ما بگشایند. این گونه فرصتی پیش خواهد آمد تا قلب ها با یكدیگر سخن بگویند و چشم ها یكدیگررا ـ بدون دخالت واژه ها ـ بخوانند و همگان، همگان را دریابند ، مهم ، انتخاب نهایی ست ، نه لحظات و دغدغه های قبل از انتخاب؛ كه طبعا هر انسانی ـ به اعتبار طبیعت انسانی خود ـ با آنها رودر روست.
***
در یک کلام، اگر از من بپرسید انگیزه ام برای نوشتن این كتاب چه بوده است؟ خواهم گفت:
«كمك به تصویر عظمت اقیانوس خروشان مقاومت در برابر دو دیكتاتوری ، با انگشتانه ی عمر ناچیز خود؛ البته در قالب كلمات».