Door het bombardement van Rotterdam in mei 1940 werd een groot deel van de dichtbevolkte volksbuurt in de binnenstad verwoest. Veel arbeidersgezinnen, die voor het grootste deel toch al in uiterst moeilijke omstandigheden verkeerden en met een groot kindertal en een geringe uitkering in leven moesten zien te blijven, raakten huis en have kwijt en verloren soms ook een deel van hun familie. De ontredderden die geen kans zagen zelf een onderkomen te regelen, liepen het gevaar in handen te vallen van georganiseerde, professionele hulpverleners.
Bijeengedreven in kampen, waar zij onder de meest erbarmelijk omstandigheden moesten zien te overleven, kregen deze oorlogsgetroffenen naast hun materiele nood die zij met meer Rotterdammers gemeen hadden vooral ook het schrijnend onrecht van een diepe mentale vernedering te verduren, een onrecht dat bij velen van hen tot op deze dag doorwerkt, zij werden juist vanwege de ellendige toestand waarin zij als groep verkeerden, tot 'asocialen' gebrandmerkt en onder curatele gesteld. Controles werden uitgevoerd, intens vernederende rapporten werden opgesteld en nauwkeurig voorstelbare maatregelen werden getroffen, tot en met het gewapenderhand deporteren van 450 Rotterdammers naar interneringskampen (na de oorlog!) En dat alles op grond van wanbegrip en vooroordelen bij de betreffende instanties.
"WIJ ASOCIALEN" beschrijft de schandelijke vernedering van honderden Rotterdammers in de periode 1940-1960. Het is verhaal van een van