Nieuwe herinneringen

✍ Scribed by Campert, Remco

• Book ID: 107168331
• Publisher: Bezige bij
• Year: 2007
• Tongue: Dutch
• Weight: 15 KB
• Category: Fiction

✦ Synopsis

Beschrijving Al zijn hele schrijversleven publiceert Remco Campert met veel succes verhalen en romans. Maar steeds weer keert hij terug naar zijn eerste liefde, de poüzie.In 'Credo' (1951) belijdt hij: 'ik geloof in een rivier / die stroomt van zee naar de bergen / ik vraag van poüzie niet meer / dan die rivier in kaart te brengen'. Die inzet is in Nieuwe herinneringen onverminderd aanwezig. Nog altijd omarmt de dichter het volledige leven, hij bezingt zowel oude geliefden als dierbare vrienden, en stuntelt nog hevig in het heden: 'ouder word ik wel maar wijzer / wil maar niet lukken'.Ook is de poüzie grimmig en wilskrachtig, zoals het lange 'Solo in een drankzuchtige aprilnacht.' Campert laat de poüzie niet wegglippen, en verzet zich tegen het verstrijken van de tijd.Na Ode aan mijn jas (1997) is Nieuwe herinneringen een indrukwekkend vervolg op een vitaal en ontwapenend oeuvre. Recensie(s) NBD|Biblion recensie Geen scherper waarnemer dan Remco Campert, die weliswaar tot de spraakmakende Vijftigers behoort, maar nog altijd wars is van enig profetendom met de morele implicaties die daarbij horen. Wie zich bewust is van zowel 't menselijke als 't artistieke tekort, prefereert het "beganegronds rondlopen" en mijdt het elitaire. Bij het ouder worden horen herinneringen aan de (Leidseplein-) muziek die nooit voorbij leek te gaan, de onhandigheid en verrukkingen van de eerste liefde. Maar ook in zijn ouderdom weet de dichter zich nog steeds de stuntelende jongeman, aan wie de begeerde geliefde ontglipt, de stadsjongen, de straatslijper van weleer, die nu alleen niet meer zo ver kan lopen. Maar de poezie laat hij zich niet ontnemen, ook al wil ze zich van hem losrukken, ook al faalt de taal. Ragfijne zuiverheid in denken en dichten, waarbij ironie en dromerigheid mooi in balans blijven, maken Remco Campert nog altijd tot een geliefd dichter. (NBD|Biblion recensie, Els van Geene)