β Scribed by Carmiggelt, Simon
No coin nor oath required. For personal study only.
Nee, ik mag/wij mogen niet mopperenβ¦.
(..)
βWeet u dat ik eens gehuild heb om een pannekoek?β zei de man tegen me.
βAls kind, zekerβ, veronderstelde ik.
βNee, als volwassen manβ, zei hij. βDat was in 1943. Mijn vrouw en ik zaten, met nog vier andere joden, ondergedoken bij een erg gelovig echtpaar. Baptisten, waren die mensen. Zeer fanatiek. De man zei eens tegen me: βWeet je dat ik die boom voor het huis, door de kracht van mijn gebed, kan verplaatsen?β Ik zei: βDoe βt maar niet. Hij staat daar juist mooi.β Merkwaardige mensen, die twee. We hebben er, met zβn zessen, anderhalf jaar gezeten en we aten elke dag suikerbietenpap, tot het je strot uitkwam. Terwijl hij onze bonkaarten, die we van de illegaliteit kregen, alle zes had. Goed, op een avond kregen ze visite. Een vriend. We zaten met zβn allen in de huiskamer. De vrouw stond op, liep naar de keuken en ging pannekoeken bakken. Die geur, meneer. Die heerlijke geur. Ik werd er bijna door bedwelmd. Toen de pannekoeken klaar waren, zei de man, die met zijn geloof een boom verplaatsen kon: βAlle onderduikers naar bed.β We kregen géén pannekoek. En we gingen-gedwee. Toen heb ik in bed liggen huilen. Niet om die pannekoek. Maar uit woede, om onze vreselijke onmacht.β
(..)
Uit: βIk mag niet mopperenβ β SIMON CARMIGGELT β blz.87/88 β uitg.: De Arbeiderspers, 1e druk 1972 β Grote ABC 184
π SIMILAR VOLUMES
Het leven lacht de zestienjarige Marina toe: ze is populair, heeft veel vrienden en haar beste vriend is haar buurjongen James, een wonderkind. Em heeft niets. Zij zit vast in een cel in een gevangenis met een keihard regime. Marina en Em hebben een belangrijk ding gemeen: ze zijn dezelfde persoon.