βIn een doorweekt hemd zat ze op haar knieΓ«n voor de wc, slierten haar plakten aan haar gezicht. Ze had een fles in haar hand. Ze kotste en nam een slok. Haar hoofd sloeg voorover tegen de wc-pot, er rolde iets over de grond. Het was een tand, haar linkerhoektand. Ik pakte de tand en deed hem in mijn mond. Iemand had mij ooit verteld dat tanden terug geplaatst kunnen worden als je ze meteen in je mond doet.β
Na een reeks mislukte liefdes met onder meer een gravin en een oudere getrouwde vrouw, ontmoet Joris van Casteren op een bruiloft een vrouw die hem intrigeert. Zij is de jongste dochter van een Shell-directeur, en even briljant als zelfdestructief. Ze verkoopt haar huis in Londen om zich met Van Casteren in een kapitaal pand aan een Amsterdamse gracht te vestigen. Terwijl hij zich verdiept in de merkwaardige geschiedenis van het huis en de levens van vroegere bewoners, richt zij zich drinkend, snuivend en spuitend te gronde.
Het zusje van de bruid is het geanonimiseerde verslag van een krankzinnige periode uit het leven van schrijver Joris van Casteren, waarin hij getuige was van de grondige zelfvernietiging van de jonge vrouw met wie hij samenwoonde. In zijn eigenzinnige, alom bejubelde mengvorm van reportage, autobiografie en geschiedschrijving reconstrueert Van Casteren de huiveringwekkende relatie tussen twee jonge mensen die elkaar nooit zullen weten te bereiken. Het is een fascinerend portret van een gedoemde liefde aan het begin van de eenentwintigste eeuw.
Joris van Casteren (1976) is schrijver en journalist. Voor zijn juichend ontvangen boek Lelystad werd hij genomineerd voor de ako Literatuurprijs 2009 en de M.J. Brusseprijs 2010.
Over Lelystad:
βOnderkoeld en meesterlijk opgeschreven.β
maarten doorman, de volkskrant *****
βHet beeld dat van Lelystad oprijst is dat van een sociale nachtmerrie, een openbare inrichting.β
nrc handelsblad
βNiets blijft de lezer bespaard, maar hij wordt gered door de nuchtere toon, de kale stijl van Van Casteren.β
het parool
βVan Casteren lapt het hem weer. En wel met zoveel flair, dat ik wou dat ik Joris van Casteren was.β
daniΓ«lle serdijn, de beste boeken van 2008, de volkskrant
βEen van de topauteurs op het gebied der literaire non-fictie.β
atte jongstra, de beste boeken van 2008, nrc handelsblad
βDoor deze intrigerende mix van autobiografie, journalistieke reportage en geschiedschrijving ontstaat een adembenemende vorm van literaire non-fictie.β
juryrapport ako literatuurprijs 2009
Een succesvolle journalist blikt terug op zijn vroegere liefdes. Vooral op zijn relatie met Luna, een veelbelovend kunstenaar en rijkeluisdochter. De ik-persoon woonde met haar samen, in een groot grachtenpand in Amsterdam. Beschreven wordt hoe zij zichzelf, onder toeziend oog van geliefde en familie, met drank en drugs ten gronde richt. De auteur (1976) is schrijver en journalist. Hij schrijft een mengvorm van journalistiek, literatuur, autobiografie en reportage. Dat deed hij ook in zijn debuutroman βLelystadβ, een boek dat ophef veroorzaakte toen mensen zichzelf in erin herkenden en zich gekwetst voelden. Deze nieuwe autobiografische roman vermengt een liefdesgeschiedenis met maatschappijkritiek. Op psychologisch en filosofisch niveau wordt de vraag gesteld of drugsgebruikers misschien pas echt zichzelf zijn wanneer ze drugs gebruiken. Het verhaal is droog en onderkoeld neergeschreven. Dat werkt intrigerend, maar de aandacht van de lezer verslapt wanneer de auteur te veel in herhaling valt en zijn boodschap er iets te dik op legt. Normale druk.
R.P.
(source: Bol.com)