De heer van het licht is vergeleken met Von Danikens 'Waren de goden kosmonauten?" en met Tolkiens 'In de ban van de ring". Dit boek is echter onvergelijkbaar, al was het alleen om de schitterende manier waarop de oude Hindoecultuur in termen van pure SF wordt gesublimeerd. Siddharta, Dwinger der Demonen, bindt als Bodhisattva de strijd aan tegen de post-aardse tirannie. Het verhaal begint met een afvallige god die een machine gebruikt om gebeden aan de goden te richten, een sprekende aap en een godin die een sigaret opsteekt. Langzaam maar zeker begint het te dagen; het feit dat de personages als heiligen spreken, zich als goden gedragen en met demonen vechten is slechts een uitgebreid uiterlijk vertoon. Er is duidelijk meer aan de hand. Het boek volgt een vaste formule - aan het begin van elk hoofdstuk staat een religieus citaat, waarna de gebeurtenissen uit dat citaat verder worden uitgewerkt. Gaandeweg vormt zich een beeld van wat er daadwerkelijk aan de hand is - een kolonistenschip vol mensen is op een andere planeet geland, en de oorspronkelijke bemanning heeft zich tot hindoeΓ―stische goden (Brahma, Vishnu) uitgeroepen. De rest van de kolonisten, inmiddels een paar generaties verder, weten van niets en leven in een gemakkelijk soort onderdanigheid aan de oppermachtige goden. Een aantal van de oorspronkelijke bemanningsleden is het hier echter niet mee eens, en vindt dat de 'gewone' mens ook toegang moet krijgen tot de technologische hoogstandjes waarmee de 'goden' hun levens verlengen en het zichzelf gemakkelijk maken. De hoofdpersoon, Sam is een van deze rebellen, die de identiteit van Boeddha aanneemt om de valse goden te bestrijden...