Toon Tellegen weet ons steeds weer te verrassen met iets nieuws, 'anders' in zijn beroemde dierenverhalen. Deze keer zet hij een schitterend portret neer van de krekel die gebukt gaat onder een zware depressie. Herkenbaar, schrijnend, humoristisch en met een zacht gloeiend happy end. Een onontkoombaar boek voor mensen die zich op de moeizame weg naar de volwassenheid bevinden. Op een dag merkt de krekel dat hij een vreemd, groot, onwrikbaar gevoel in zijn hoofd heeft. Geen aangenaam gevoel, een somber gevoel. De krekel laat zijn hoofd zakken en kijkt naar de grond... Al vlug noemen de dieren hem 'de sombere krekel', maar ook dat gaat voorbij. Zo zegt ook niemand nog 'de langzame slak'. Treurig sjokt de krekel door het bos. 'Ik ben gehavend, ik ben reddeloos', denkt hij. De dag voor zijn verjaardag schrijft hij aan alle dieren: 'Mijn verjaardag gaat niet door. Helaas.' En hij bakt een kleine zwarte taart, voor het geval iemand de brief niet zou lezen. Het komt zover dat de krekel dingen gaat doen die absoluut niet bij hem passen: hij gaat naar de eekhoorn toe om aan de lamp boven diens tafel te kunnen slingeren. 'Een tijdlang slingerde de krekel zwijgend. Het sombere gevoel in zijn hoofd slingerde zwijgend mee.' De dieren geven een opmonteringsfeest voor de krekel, maar zelfs dat mag niet baten. Zij worden er allemaal somber van, zo somber dat de slak de zon verduistert. Maar de zon laat zich niet kennen en piept op een ochtend vrolijk te voorschijn. De krekel wordt verbaasd wakker, en weet niet hoe hij het heeft. 'Zijn hoofd was leeg. Gedachten kwamen schuchter tevoorschijn uit kieren en gaten, en schoten onwennig door de leegte heen. Het is weg, dacht hij.' Voor het eerst sinds tijden klinkt in het bos weer een weldadig, uitgelaten getsjirp...
Recensie(s)
NBD Biblion recensie
In het bijzondere bos, waar van alle dieren een exemplaar voorhanden is, leeft ook de krekel. Op zekere dag overkomt hem iets raars. Een onwrikbaar, somber gevoel heeft zich in zijn hoofd genesteld en maakt het leven bijna onmogelijk. Alle dieren van olifant tot eekhoorn doen hun uiterste best dat sombere gevoel te verdrijven en ze gaan daarin heel ver. Dat kan, omdat alle dieren met elkaar omgaan als gelijkwaardig in grootte en gewicht en ook wat inbreng betreft. De pogingen van de dieren zijn op fantasievolle wijze en met humor in korte hoofdstukken poetisch verwoord. Het abstracte gevoel, somberheid, wordt concreet gemaakt en van alle kanten belicht, evenals de daaruit voortvloeiende gevoelens. Machteloosheid en aanvaarding worden duidelijk uit het dwangmatige klimgedrag van de olifant, die zich steeds weer neerlegt bij de gevolgen. Het overbrengen van abstracte begrippen naar voelbare emoties gebeurt op een zeer fijnzinnige en vindingrijke manier. Vanwege de aard van het onderwerp komt het boek beter tot z'n recht vanaf ca. 14 jaar.
(Biblion recensie, Redactie)
(source: Bol.com)