✍ Scribed by Roberts, Nora
No coin nor oath required. For personal study only.
Templeton House - voor Laura haar ouderlijk huis, voor Kate het toevluchtsoord waar ze na de dood van haar ouders werd opgevangen, en voor Margo de plek waar haar moeder werkt. Maar bovenal voor alle drie een liefdevol thuis, waar ze samen opgroeiden als zusjes... Kate Powell is boven alles praktisch. Dat is ze in haar werk - geen probleem, want ze werkt met cijfers - én in haar leven. Emoties vindt ze maar lastig, die gaat ze vooral uit de weg. Ze snapt dan ook niet goed hoe ze Byron De Witt in haar leven toe heeft kunnen laten. Goed, hij is sexy en attent en succesvol, maar ook iemand die zich door gevoelens laat leiden. Dus niets voor haar. Pas wanneer er dingen gebeuren die haar wereld volledig op zijn kop zetten, wordt het anders. Ineens is Kate gedwongen onder ogen te zien dat ze niet alleen emoties hééft, maar dat die haar volledig in hun macht hebben gekregen. Durft ze Byrons steun te aanvaarden? Zal ze haar veilige, geordende leventje ooit weer terugvinden? En ...wil ze dat eigenlijk nog wel?
📜 SIMILAR VOLUMES
Templeton House - voor Laura haar ouderlijk huis, voor Kate het toevluchtsoord waar ze na de dood van haar ouders werd opgevangen, en voor Margo de plek waar haar moeder werkt. Maar bovenal voor alle drie een liefdevol thuis, waar ze samen opgroeiden als zusjes... Laura wéét dat ze bevoorrecht is. W
Templeton House - voor Laura haar ouderlijk huis, voor Kate het toevluchtsoord waar ze na de dood van haar ouders werd opgevangen, en voor Margo de plek waar haar moeder werkt. Maar bovenal voor alle drie een liefdevol thuis, waar ze samen opgroeiden als zusjes... Margo beseft al vroeg dat ze mooi i
**La nouvelle _Double Je_ s’articule autour d’une incongruité liminaire : dans le bureau d’une jeune lieutenant de police, un individu torturé et hirsute, Ganel Todanais, vient d’avouer un crime. La victime ? Un artisan d’art de renom dont le « meurtrier » jure qu’il est une pure imposture, une sort
SUMMARY: " On biaise, on s'arrange, on a notre petite lâcheté dans les pattes comme un animal familier. On la caresse, on la dresse, on s'y attache. C'est la vie. II y a les courageux et puis ceux qui s'accommodent. C'est tellement moins fatigant de s'accommoder... " A-t-on le droit de tout quitte